ایمپلنت دندانی

ایمپلنت دندانی

ایمپلنت دندانی چیست؟ ایمپلنت دندانی پست یا فریم های فلزی هستند که با جراحی در استخوان و زیر لثه کار گذاشته می شوند. پس از نصب ایمپلنت در جای خود، دندانپزشک می تواند جای دندان جایگزین را روی آنها نصب کند.

ایمپلنت دندانی چطور عمل می کند؟

به دلیل اینکه ایمپلنت دندانی با استخوان آرواره ترکیب می شود، پشتیبانی قابل اتکایی را برای دندان های مصنوعی فراهم می کند. دندان های مصنوعی و بریج هایی که در دهان شما بر روی ایمپلنت قرار می گیرند، در دهان شما سر نمی خورند و جا به جا نمی شوند که این مسئله در هنگام حرف زدن و غذا خوردن بسیار مهم است. این قرارگیری ایمن پروتز ها، بریج ها و حتی تاج های دندانی که بر روی ایمپلنت قرار می گیرند، باعث می شود که حس طبیعی تری در بیمار به وجود بیاید.

ایمپلنت دندانی

برای برخی از افراد بریج ها و پروتزهای معمولی راحت نیستند و حتی در برخی موارد امکان استفاده از آنها به دلیل وجود نواحی ضعیف و دردناک و یا فقدان فضای کافی وجود ندارد. علاوه بر این، بریج های معمولی باید به دندان در دو طرق فضای باقیمانده آن نصب شوند. یکی از فواید ایمپلنت این است که دندان های کناری نباید تغییر کنند تا دندان جدید در جای خود قرار بگیرد.

برای قرار گیری ایمپلنت دندانی ، لثه باید سالم و استخوان، مناسب باشد که بتواند از حضور ایمپلنت پشتیبانی کند. همچنین پس از قرار گیری ایمپلنت هم باید این دو را سالم نگه داشت. برای موفقیت طولانی ایمپلنت دندانی ، بهداشت دهان و دندان باید به طور کامل رعایت و به طور مرتب به دندانپزشک مراجعه شود. ایمپلنت معمولا از سایر روش های جایگزین کردن دندان گرانتر است و بسیاری از بیمه ها کمتر از ده درصد هزینه های آن را پوشش می دهند.

انجمن دندانپزشکی آمریکا دو نوع ایمپلنت را ایمن می داند:

  • ایمپلنت اندوستیل (Endosteal): این نوع ایمپلنت دندانی با جراحی به طور مستقیم به استخوان آرواره متصل می شود. زمانی که بافت لثه دور ایمپلنت بهبود یافت، جراحی دومی باید انجام شود تا پست را به ایمپلنت اصلی متصل کند. سرانجام، دندان مصنوعی به پست متصل می شود.
  • ایمپلنت سابپریوستیل (Subperiosteal): این نوع ایمپلنت از فریمی فلزی تشکیل شده است که روی استخوان آرواره و زیر بافت لثه قرار می گیرد. زمانی که لثه بهبود می یابد. فریم در استخوان آرواره ثابت می شود. پست هایی که به این فریم متصل هستند، از لثه خارج می شوند. همانند ایمپلنت ایندوستیل، دندان مصنوعی به پست متصل می شود.

ایمپلنت یک دندان

ایمپلنت دندانی برای یک دندان در مواردی استفاده می شود که بیمار یک یا چند دندانش را از دست داده است. ایمپلنت دندانی با جراحی در فضایی که دندانپزشک در استخوان آرواره ایجاد می کند، قرار می گیرد. پس از اینکه ایمپلنت به استخوان متصل شد، همانند ریشه ای برای تاج دندانی عمل می کند که جایگزین دندان اصلی میشود. تاج دندان که به شکل دندان طبیعی درست می شود به ایمپلنت متصل می شود و فضای خالی درون دهان را پر می کند.

برای اینکه این جراحی عمل کند، باید استخوان کافی در آرواره وجود داشته باشد. استخوان باید به قدری مستحکم باشد که بتواند از ایمپلنت پشتیبانی کند. اگر آرواره استخوان کافی نداشته باشد، باید با جراحی افزایش استخوان یا پیوند استخوان، میزان آن را زیاد کرد. علاوه بر این دندان های طبیعی و بافت حمایتی نزدیک به ایمپلنت دندانی باید دارای سلامت کافی باشند.

ایمپلنت دندانی برای یک دندان چگونه کار می کند؟

دندان احیا شده با ایمپلنت از چند بخش تشکیل می شود:

خود ایمپلنت که از تیتانیوم تشکیل می شود و در استخوان آرواره بالا یا پایین قرار می گیرد.

نیم پایه که می تواند از تیتانیوم، طلا یا سرامیک تشکیل می شود. نیم پایه با پیچ به ایمپلنت متصل می شود. کار اصلی نیم پایه اتصال تاج دندان به ایمپلنت است. نیم پایه به شکلی دندانی طبیعی ساخته می شود که برای قرار گرفتن تاج دندان تراشیده شده است.

بخش ترمیمی (بخشی که شبیه به دندان طبیعی است) تاج نامیده می شود. جنس آن معمولا از سرامیک در ترکیب با آلیاژی فلزی است. همچنین این بخش می تواند کاملا از فلز یا کاملا از سرامیک ساخته شود. تاج دندان می تواند به نیم پایه پیچ شود یا اینکه با سیمان دندانپزشکی به آن متصل می شود. اگر تاج با پیچ به نیم پایه متصل شود، سوراخ پیچ با مواد ترمیمی مانند مواد فیلینگ رنگ دندان (کامپوزیت) پر خواهد شد.

فرآیند ایمپلنت دندانی

چارچوب زمانی برای اتمام ایمپلنت دندانی به فاکتورهای بسیاری بستگی دارد. هنگامی که روش معمول قرار گیری ایمپلنت استفاده می شود، کوتاه ترین زمان مورد نیاز برای کامل شدن ایمپلنت، پنج ماه برای فک پایین و شش ماه برای فک بالاست. این زمان شامل انجام جراحی ها و قرارگیری تاج دندان دائمی است. البته در برخی موارد که ابتدا استخوان باید استحکام یابد، ممکن است این فرآیند تا یک سال یا بیشتر طول بکشد.

در تکنیکی دیگر، ایمپلنت ها و تاج های دندان همزمان نصب می شوند. اگر دندانپزشک از مینی ایمپلنت استفاده کند، می تواند آن را همراه با تاج دندان، بریج یا پروتز دندان در یک جلسه نصب کند.

در روش معمولی، دو جراحی انجام می شود که فاصله زمانی میان آنها سه تا شش ماه است. در طول اولین جراحی، برشی در لثه ایجاد می شود که جایی است که ایمپلنت دندانی قرار می گیرد. سوراخی در استخوان فک ایجاد می شود و ایمپلنت در آن قرار می گیرد. سپس شکاف روی لثه بخیه می شود. در پایان دوره بهبود، دومین جراحی انجام می شود. این جراحی شامل ایجاد برشی جدید است که به ایمپلنت ختم می شود. حلقه ای که کَپ بهبود نام دارد، به بالای ایمپلنت پیچ می شود. این حلقه به بافت لثه اطراف برای بهبود کمک می کند. پس از چند هفته کپ بهبود برداشته می شود. نیم پایه به ایمپلنت پیچ می شود و برای نگه داشتن تاج دندان استفاده می شود.

اخیرا برای چندی از ایمپلنت ها جراحی یک مرحله ای استفاده می شود. در این جراحی دندانپزشک می تواند ایمپلنت ها، نیم پایه ها و تاجی موقت یا بریج را در یک جلسه نصب کند.

مشاوره اولیه در مورد ایمپلنت دندانی

پیش از آنکه برای هر گونه عملی اقدام کنید، با متخصص پروتز دندان و یا دندانپزشکی عمومی دیدار خواهید کرد. دندانپزشک عمومی باید دوره های قرارگیری و ترمیم ایمپلنت دندانی را گذرانده باشد. دندانپزشک آزمایشات کلی از شما به عمل خواهد آورد. در طول آزمایش، او سوابق دندانپزشکی و پزشکی شما را مطالعه کرده، عکس های رادیولوژی می گیرد و قالبی از دندان ها و لثه هایتان تهیه می کند که برای تهیه مدل ها از آن استفاده می شود. در برخی موارد، دندانپزشک ممکن است اسکن کامپیوتری توموگرافی از دهان شما تهیه کند. این اسکن به او کمک می کند تا مشخص کند که چقدر استخوان آرواره برای قرارگیری ایمپلنت ها وجود دارد. همچنین این اسکن موقعیت ساختارهایی مانند سینوس ها و رشته های عصبی را نشان می دهد و به این ترتیب در طول جراحی می توان از نزدیک شدن به محل آنها خود داری کرد.

اگر عکس رادیولوژی نشان بدهد که آرواره شما استخوان کافی برای نگه داشتن ایمپلنت دندانی ندارد، دندانپزشک می تواند گزینه هایی را برای تقویت استخوان مورد بررسی قرار بدهد. این گزینه ها می تواند شامل پیوند استخوان یا باز کردن استخوان باشد. پیوند استخوان شامل برداشتن استخوان از منبعی دیگر و اضافه کردن آن به آرواره بیمار است. این پیوند می تواند از استخوان خود بیمار، از دهان، گونه و یا لگن او برداشته شود. همچنین می توان از استخوان افراد متوفی و یا استخوان گاو یا خوک هم استفاده کرد. همچنین از مواد مصنوعی مانند هیدروکسی آپاتیت یا کلسیم فسفات هم استفاده کرد. باز کردن استخوان عمل جراحی در محلیست که استخوان بیشتری نیاز دارد. این جراحی با باز کردن آرام استخوان موجود با استفاده از پین و پیچ باعث می شود تا استخوان بیشتری در آن محل رشد کند. اگر به هر کدام از این جراحی ها نیاز داشته باشید، حدود 4 تا 12 ماه طول می کشد تا استخوان برای پذیرش ایمپلنت آماده شود.

جراحی اول : قرار دادن ایمپلنت دندانی

ماه اول (اگر به افزایش استخوان نیاز نباشد)

ماه پنجم (اگر به افزایش استخوان نیاز باشد)

هنگامی که استخوان کافی برای نگه داشتن ایمپلنت موجود شد، می توان برای اولین جراحی برنامه ریزی کرد، که شامل قرار دادن ایمپلنت یا ایمپلنت ها در آرواره است. یک پریودنتیست به همراه جراح دهان یا دندانپزشک عمومی آموزش دیده در ایمپلنت دندانی این جراحی را انجام می دهند. این جراحی با استفاده از راهنمای جراحی پلاستیکی که توسط متخصص پروتز یا دندانپزشک عمومی تهیه شده است، انجام می شود. این راهنما بر اساس دندان های موجود تهیه می شود و نقاط خالی که دندان ندارند را نیز نشان می دهد. این نقاطی هستند که ایمپلنت ها در آنها قرار می گیرند. محبوبترین نوع ایمپلنت دندانی ، به شکل ریشه است و طراحی شده است تا به عنوان ریشه دندان عمل کند. ایمپلنت در استخوان فک در فضایی قرار می گیرد که با دندان افتاده ایجاد شده است.

پس از جراحی اول، متخصص برای ایمپلنت های فک پایین چهار تا پنج ماه و برای ایمپلنت های فک بالا شش تا هفت ماه صبر می کند. در طول این دوران استخوان و ایمپلنت با یکدیگر آمیخته می شوند.

جراحی دوم و قرار دادن حلقه بهبود و یا تاج موقت

ماه چهارم یا پنجم (بدون افزایش استخوان، فک پایین)

ماه ششم یا هفتم (بدون افزایش استخوا، فک بالا)

ماه هشتم یا نهم (با افزایش استخوان، فک پایین)

ماه دهم یا دوازدهم (با افزایش استخوان، فک بالا)

زمانی که ایمپلنت ها با استخوان ترکیب شدند، می توان برای دومین جراحی را ترتیب داد. دندانپزشک با گرفتن عکس رادیولوژی مشخص می کند که آیا ایمپلنت دندانی برای دومین جراحی آماده است یا خیر. این جراحی از جراحی اول ساده تر است. برشی در لثه برای مشخص شدن قسمت بالایی ایمپلنت ایجاد می شود. پس از اینکه مشخص شدن بالای ایمپلنت، حلقه ای به نام پوشش بهبود روی آن قرار می گیرد. این وسیله بافت لثه را برای بهبود صحیح هدایت می کند. این حلقه قطعه ای دایره ای از فلز است که لثه را از بالای ایمپلنت دور نگه می دارد. این حلقه 10 تا 14 روز باقی می ماند. اگر پیش از آن از پروتز دندانی موقتی استفاده می کردید، دندانپزشک می تواند آن را نصب کند تا بتوانید در این دوره از آن استفاده کنید. پس از آنکه بافت اطراف بهبود یافت، حلقه برداشته می شود. سپس نیم پایه به ایمپلنت دندانی پیچ می شود.

نبم پایه و تاج دندانی موقت روی ایمپلنت دندانی نصب می شود. نیم پایه به ایمپلنت پیچ شده و با تجهیزات خاصی محکم می شود تا در آینده شل نشود. پس از آنکه نیم پایه به ایمپلنت متصل شد، تاج موقت روی آن قرار می گیرد. در برخی موارد ممکن است که نیم پایه و تاج دندانی فورا پس از بیرون آمدن ایمپلنت ها در طول جراحی دوم نصب شوند و به حلقه بهبود احتیاج نباشد. تاج دندان موقت به مدت 4 تا 6 هفته در جای خود باقی می ماند. لثه ها در اطراف آن بهبود می یابند و شبیه بافت اطراف دندان طبیعی می شوند. تاج موقت از مواد نرمتری نسبت به تاج دندان دائمی ساخته می شود. مواد نرمتر به بهبود و حقظ ایمپلنت از فشار جویدن کمک می کند و به استخوان آرواره این فرصت را می دهد که محکم تر شود.

قرارگیری تاج دندان دائم

ماه پنجم، ششم یا هفتم (بدون افزایش استخوان، فک پایین)

ماه هفتم، هشتم یا نهم (بدون افزایش استخوا، فک بالا)

ماه نهم، دهم یا یازدهم (با افزایش استخوان، فک پایین)

ماه یازدهم، دوازدهم یا سیزدهم (با افزایش استخوان، فک بالا)

هنگامی که تاج دندان موقت دارید، تاج دندان دائمی ساخته می شود. فرآیند ساخت آن ممکن است دو تا سه هفته طول بکشد. تاج دندان دائم شما می تواند از روی مدلی از دندانتان و بافت لثه ای که شامل نیم پایه است، ساخته شود. تاج دندان می تواند با سیمان به نیم پایه وصل شود یا به آن پیچ شود. تاج دندانی که با سیمان مخصوص در جای خود نصب می شود ممکن است شکل بهتری داشته باشد چون حفره پیچ در آن دیده نمی شود. با این حال اگر تاج دندان با پیچ به نیم پایه وصل شوند، دسترسی بعدی به ایمپلنت و بافت لثه اطراف آن برای دندانپزشک شما ساده تر خواهد بود.

مراقبت از ایمپلنت دندانی

همانگونه که از دندان طبیعی خود مراقبت می کنید، باید از ایمپلنت خود مراقبت کنید. مهم ترین کار این است که به طور روزانه مسواک بزنید و از نخ دندان استفاده کنید. در صورت بروز هر گونه مشکل، پیش از مهلت ویزیت هر شش ماه یک بار به دندانپزشکتان مراجعه کنید.

مشکلات ایمپلنت دندانی

علاوه بر وجود ریسک های جراحی، امکان شکست ایمپلنت دندانی هم وجود دارد. ایمپلنت در هنگامی با شکست مواجه می شود که عفونت در لثه به وجود بیاید (که خیلی نادر است) و یا اینکه روی هم قرار گرفتن دندان ها روی هم یا بایت به درستی تنظیم نشده باشد. علاوه بر این ساییدن یا فشار دادن دندان هم ممکن است فشار زیادی بر روی آن ایجاد کند. این کار ممکن است باعث از دست رفتن استخوان و شکستن ایمپلنت شود.

باید این را بدانید که زمانی که ایمپلنت جایگزین دندان های پایینی می شود، عصبی که در طول استخوان آرواره وجود دارد ممکن است آسیب ببیند. این اتفاق باعث خارش یا بی حسی در بخش پایینی لب و گونه یا یک قسمت زبان شود. این بی حسی ممکن است موقتی باشد تا زمانی که عصب بهبود یابد. امکان دائمی بودن این مشکل هم وجود دارد. البته آسیب دیدن عصب ها غیر معمول نیست. اسکن های کامپیوتری می توانند به دندانپزشک شما کمک کنند تا ببیند که این عصب ها دقیقا کجا قرار گرفته اند و به این ترتیب ریسک آسیب به آنها را به حداقل برساند. در فک بالا، ریسک آسیب به حفره بینی و سینوس ها وجود دارد که در بالای دندانها قرار دارند. این موارد می توانند باعث عفونت شوند. برای جلوگیری از این مشکل باز می توان به اسکن های کامپیوتری روی آورد.

مزایای استفاده از ایمپلنت دندانی

از جمله مزایای استفاده از ایمپلنت دندانی می توان به موارد زیر اشاره کرد :

1 – حفظ استخوان آلوئل

یک ایمپلنت دندانی داخل استخوانی می تواند پهنا و ارتفاع استخوان را تا زمانی که ایمپلنت به صورت سالم در استخوان قرار دارد، حفظ نماید . این در حالی است که یکی از مهم ترین عوارض از دست رفتن دندان ها تحلیل استخوان آلوئل و حتی ادامه تحلیل تا استخاون بازال است .

ایمپلنت دندانی خرید
شش مرحله تحلیل استخوان در قدام فک پایین که توسط توصیف شده است .

ایمپلنت دندانی خوب
مقایسه یک فک پایین تحلیل رفته با یک فک دارای دندان سالم

2- بازسازی و حفظ بعد عمودی اکلوژن

حفظ زیبایی صورت : در موقع از دست رفتن دندان ها و استفاده از پروتز متحرک به خصوص در نواحی قدامی به این دلیل که دندان ها حتی الامکان باید نزدیک به ریج قرار گیرند .تا دنچر بتواند ثبات خود ار حفظ کند ، ممکن است ساپورت عضلات کاهش یافته و از زیبایی کاسته شود ، در صورت استفاده از ایمپلنت دندانی به دلیل این که می توان پروتز را حتی بصورت کنتی لور قرار داد و ساپورت بیشتری برای عظلات تامین کرد ، زیبایی به صورت مطلوب تر تامین می شود.

3 – بهبود تکلم

بهبود تکلم که معمولا هم به دلایل روانی ( اعتماد به نفس نفس بیشتر بیمار ) و هم به دلایل بیومکانیک ( گیر و ثبات بهتر پروتز ها ) حاصل می شود .

4 – بهبود اکلوژن

5 – بهبود و یا اجازه دادن به بازیابی عمل پروپریوسپتیو

6 – کاهش اندازه پروتز

خصوصا در پروتز های متحرک که با حذف قسمت هایی از پروتز می توان رضایت بیمارانه که اغلب خواهان پروتزهایی کوچکتر و سبک تر هستند تامین نمود.

7 – بهبود ثبات و گیر پروتزهای متحرک

8 – امکان استفاده از پروتزهای ثابت به جای پروتزهای متحرک

9 – حذف نیاز به تغییر دندان های مجاور

در بریج های معمولی گاهی لازم می شود از دندان های مجاور در حالی که سالم هستند و هیچ پوسیدگی یا ترمیم قبلی ندارند ، به عنوان دندان پایه استفاده کنیم و روی آن ها تراش انجام دهیم ، در حالی که با جایگزینی دندان های از دست رفته با ایمپلنت این مسئله اتفاق نخواهد افتاد .

10 – بهبود سلامت و وضعیت روانی بیمار

11 – بهبود کارایی جویدن

ایمپلنت دندانی تهرانپارس

چه كسی نمی تواند از ایمپلنت دندانی استفاده كند ؟

اگر شما هر كدام از شرایط زیر را دارید، ایمپلنت دندانی برایتان توصیه نمیشود. این شرایط عبارتند از:

  • بیماری ناتوان كننده یا كنترل نشده

بیماری هایی كه توانایی بدن در ترمیم و بازسازی خود را تحت تأثیر قرار می دهند، ممكن است بر جایگزینی و سلامت یك ایمپلنت اثر منفی بگذارند، افرادی با بیماری هایی نظیر دیابت كنترل نشده، كاندیداهای خوبی برای درمان ایمپلنت دندانی نیستند چون بیماری كنترل نشده بدن را از ترمیم طبیعی دور می كند. هرچند فردی كه دیابت او بوسیله پزشك به نحو مطلوبی كنترل شده می تواند درمان ایمپلنت ( ایمپلنت دندانی ) موفقیت آمیزی داشته باشد.
بیماریهای دیگری نظیر لوسمی یا هایپرپاراتیروئیدیسم (فعالیت غیر عادی غدد پاراتیروئید) نیز می تواند بر نتیجه درمان ایمپلنت دندانی اثر گذار باشند. برای افرادی كه برای درمان سرطان تحت شیمی درمانی یا رادیوتراپی هستند نباید درمان های غیر فوریتی (مانند ایمپلنت دندانی ) را انجام داد تا هنگامی كه درمان سرطان كامل شود و پزشك به ما اجازه شروع كار را بدهد. افرادی كه برای كنترل یا درمان بیماری خویش بایستی مرتباً كورتن استفاده كنند نیز كاندید خوبی برای درمان ایمپلنت نیستند. برای یافتن پاسخ هر گونه سوالی در مورد اینكه وضعیت عمومی سلامت شما چه اثراتی بر ایمپلنت دندانی در دهانتان دارد، باید شما و دندانپزشكتان با پزشك در این باره مشورت كنید.

  • بارداری

خانمهای باردار تا پایان ماه سوم بارداری نباید تحت هیچ درمانی(مثل ایمپلنت دندانی ) قرار گیرند. و ترجیحاً بهتر این است كه برای درمان ایمپلنت تا بعد از زایمان صبر كنند.

  • مشكلات روانی یا عاطفی

افرادی با اختلالات روانی مانند افسردگی مزمن یا تغییرات شخصیتی كه نیاز به درمان دارند، یا افرادی كه درگیر تنشهای عاطفی شدید هستند، باید از كارهایی كه ممكن است زندگی آنها را مشكل یا مختل كند بپرهیزند. درمان ایمپلنت دندانی هم مانند سایر درمانها باید بین بیمار، دندانپزشك و پزشك ، پیش از شروع درمان مورد بحث قرار گیرد.

  • انگیزه ضعیف برای پذیرشو دنبال كردن درمان های لازم

برای اینكه درمان ایمپلنت دندانی موفقی داشته باشید ، باید به دنبال كردن تمام مراحل قبل، هنگام و بعد از درمان پایبند باشید، افرادی كه نمی توانند یا نمی خواهند درمانهای لازم را انجام دهند یا به طور مرتب از دندان جدید خود مراقبت نمی كنند، باید فكر درمان ایمپلنت را از سر خارج كنند.

  • فقدان هماهنگی عضلانی برای انجام مراحل تمیز كردن دهان

برای سالم نگهداشتن استخوان و لثه اطراف ایمپلنت دندانی باید ایمپلنت را به دقت تمیز كنید. این بدین معنی است كه شما باید بتوانید مسواك، نخ دندان یا سایر وسایل تمیز كننده را برای حذف مواد غذایی باقیمانده و پلاك میكروبی، بخوبی در دست بگیرید. افرادی با آرتریت پیشرفته یا معلولیتهای دست و بازو، كاندیداهای خوبی برای درمان ایمپلنت نیستند.

برند ایمپلنت دندانی

هزینه ایمپلنت دندانی